غزل

ها شپه چې ستا د مینې په سکروټو اوبېدم

شیرینې خدای خو شته که په جامو کې ځایېدم

شپې شپې کله هفتې به په خندا سره سهار شوې

د عمر ترازو مې وو پوره نه کمېدم

خو کله به چې هېره شوې د سترګو له نعمته

بې صبره به دا ستا د پنجرو خواته درتلم

خو اوس مې په ګوګل کې سراسر اورونه بل دي

که ته د زړه ټوټه وای اوس به ولې ځورېدم

د دوو ورځو یاري مې تر ابده پورې خپل کړه

افسوس نه پوهېدمه او افسوس نه پوهېدم

هر چاته د یو عمر کتاب په برخه شوی

تر څو به مې ګرېوان د هر هر چا سره ګنډم

د ژوند لومړنۍ شمعه د ژوندون اخري تګ دی

بل کس به خپلوم خو تا به څنګه هېروم

تر څو به مې سفر ته د غمونو غبار وینم

تر څو به مې ګرېوان ته خپلې اوښکې څڅوم

تر څو به مې له ځم نه خپل قدم ایسته کومه

تر څو به مې ناسور د بل دارو ته ويښوم

تر څو خپل په تصویر کې ستا یادونه راته خپل کړم

تر څو به یم یوسف چې کاروانونه اوبوم

د عمر په کتاب کې معما د مرګ پرته ده

یو وخت به په ارمان ځان د مرګ غېږې ته سپارم