فرید باراني
غزل
ژاړم په دې چې اندامونه مې کالي نه لري
ژوند غمونه مې هستي لري نیستي نه لري
د بل لاسونو مې د غرونو غوښې وخوړلې
دغه پردي لاسونه ولې کوتاهي نه لري
غریب مجنون ته مو راوړي په غم لړلې لارې
د وخت پټکي مو په خپل سر باندې ځونډي نه لري
چاته مې ونیسم غوږونه د زړګي خالقه
د زړه خولګۍ مې په هېڅ وجه خاموشي نه لري
ډېره زموږه بدبختي ده څه د بل لاسونه
ترک او تاجک مو په خپل مینځ کې همدلي نه لري
د غم قدم دی په قومونو کې ګډ شوی خدایه
دغه اثر دی چې وطن مو سوکالي نه لري
رنځور ملت به مې تر کله څښي دا خپلې وینې
د غم ژورې په کې ګرځي ارامي نه لري
۱۳۸۴- ۶- ۸-