راشه د ژوند د ناهیلیو له ګرېوانه څخه

دا یو څو پاتې تڼۍ هم و شکوو

او د ژوندون د ارمانونو سرابي خیالونه

زموږ د کلي د ګودر په مات کچکول کې کېږدو

خوله یې په سپين کفن ور کلکه کړو

او خښ یې کړو

د ارمان د هدیرې په غېږ کې

توره تیاره ده

خدای مې د شعر د میین زړګي سلګۍ واورېدې

او را ته را یې کړه په مخ باندې درنه څپېړه

ما په ژړا کې ورته وویله:

خدایه پښنه غواړم

زه نا امیده نه یم

خو دا وطن

دا وطن نه جوړېږي

په دې وطن کې خدایه

سولې ته موږه هېڅوک نه پرېږدي

دا په جامه کې د انسان

راغلی تور او لېونی داړونکی سپی

د نفاق اور تازه کوي د سیند اوبه خړوي

او د کبانو د لښکر سپين سرې مور لټوي

او افغانان هم په دوو لارو وېشل شوي خلک

ځینې ډالرو ته خرڅ شوي خلک

په هر څه پوه دي

خو د خولې جلو یې

د کشېدو پر مهال

ژامه او خوله خوږوي

او نور هم بېسواده او ناپوهه کسان

په غولېدلو لارو تللي دي او نه راګرځي

هرات - ۱۲- شب ۱۳۸۹ - ۵- ۲۹-