فرید باراني
زما د هیلو محبس
څو تور بخونو څېرو
په فولادي کلک بې کلي قلفونو
د ابدیت لپاره بند کړ
اوس چې کله کله د امید رڼایي زړه ته ورشي
خپل د محبس دا جګ جګ لوی لوی دېوالونه ګوري
ټول سیم خار او ډپرینه کلا
هره شېبه حسابوي تر څو یې کال پوره شي
ځان سره فکر کوي:
ورځ به راځي چې د محبس نه به رخصت اخلمه