فرید باراني
کله به خدایه
د دغه شپږ میلیارد کسیزې نړۍ
له تنګ او تور زندانه وتښتمه
راته غصه چې نه شې
له پېداېښته دې د درد لښکرې
زما د زړه د پاچاهي لپاره واستولې
ته پوهیدې چې له نوښت نه به شاعر جوړیږي
ته پوهیدې چې زه همداسې خوښ یم
ته پوهېدې چې زما د ځینو بندګانو هم
بې کسه تنهایي خوښیږي
شل کاله وړاندې مې پلارجان او مهربانې مور
زما د عمر ونه
د ژوندانه په وچه پوله باندې کیښودله
خو لا تر اوسه مې زړه
په پنجره کې د هډونو اسیر شوی مرغه
خپل د خپلوانو د راتلو لپاره سر سپینوي
زه دوستان نه لرم
بس د خیالي غوندې څېرو په انتظار ناست یمه
زما د زړه پوښتنه څوک نه کوي
زما د زړه له سوي درد نه خو اوس
د اسمانونو پرېښتو هم بسترې تړلې
زما د زړه د سوي درد کرښو ته
په چیغو چیغو پرېښتو وژړل
۱۳۸۹-۷-۱۱-جلال اباد راډیو صفا