په زنګانه سر کېښودل د هېچا نه هېرېږي

او بیا ارمه ویدېدل د هیچا نه هېرېږي

د مینې لارې زما په زړه کې لارې جوړې کړلې

به دې مسیر تیندک خوړل د هیچا نه هېرېږي

په تورو سپیانو کې راګیره او زه کلک تړلی

مورې ستا سترګو ته کتل د هیچا نه هېرېږي

لکه ماشوم له دغو سترګو نه چې اوښکې لاړې

له بلې خوا نه خندېدل د هېچا نه هېرېږي

د خدای لپاره مسلمانو ګاونډیانو غوږ شئ

له دې وطن څخه وتل د هیچا نه هېرېږي

د غم او وېرې د بېلتون د تنهایي په شپه کې

چې یو او بل ته مو کتل د هيچا نه هېرېږي

زما سپېڅلې تواضع سر کېښودل په غېږه

ستا په ژړا ژړا ژړل د هيچا نه هېرېږي

مورې! چې سر یې د لحد په تیږه هم لګېږي

ستا په زنګون کې زنګېدل د هېچا نه هېرېږي

په هغه شپه زما لېوني په واټنو کې مزل

له انګازو نه وېرېدل د هېچا نه هېرېږي

۲- لیندۍ - ۱۳۸۹ - جلال اباد، صفا راډيو دفتر