فرید باراني
ولې دې خپل د شنه ښېرازه ښاېست
په شنو فصلونو کې
له لرې نه راغلې مسافرې مرغۍ
د څرېدو لپاره پرېنښودې
زه لېونی
زه بې ضمیره انسان
څومره په بیړه ارخطا
ستا په اروا کې د ژوندون لپاره ننوتم
څومره یوه غټه اشتباه مې وکړه
د لومړي ځل لپاره
ستا په وجود میین شوم
ژونده! تا هم د ملامته انسان په څېر
په دې کې هېڅ نه وېل
زما د ژوند له فیصلې نه دومره لرې لاړې
لکه بېخي مو چې لیدلي نه وي
او د یو بل نان او نمک مو هم خوړلی نه وي
۲۰ - ۱۱- ۱۳۸۹ - جلال اباد، صفا راډيو دفتر