فرید باراني
ادمي زاد بلد دی
د نا اخیستو قدمونو پر ګردجنو پلونو پروت تبسم
زما د میثاق د ایینو له مرزه
د غڼو تار ته د څرخې د اوبدل شوي ژوند له درده وایي :
یوه کوچۍ د غټ پروني په حیاء کې
د اېلبند د نابلده لارو فکر لولي
یوه ارامه او حکیمه اوښه
ادمي زاد ته په سرو اوښکو
د ډبرینو غرو طعنه ورکوي
چې د کلام له درانه بار لاندې اېرې اېرې شو
یو د سپېرو تارونو پلار د بغل جیب په اندېښنو فهد ۱ دی
ادمي زاد بلد دی
دلته د دوست د ښکلي مخ رادېخوا
په تورو زلفو کې قدیم سند دی
ادمي زاد بلد دی
یو خام اسپرم لاس تر زنه
د ډاکتر مصنوعي سترګې ته په کړس کړس خاندي
ښار د انسان له قیافې شرمېږي
او عشق د اوښکو په مسلخ کې د بې روخه سرمایې ماتم ته رنګ بدلوي
څو دحیرت په تار د نور له ګنډل شوي ګرېوان مخ واړوي
په زېر او زور به غړوندي او شد دی
ادمي زاد بلد دی