فرید باراني
اور دې په زړه رابل دی
درد دې د غرونو په ريښه کې
زما د سوز د تسبیحاتو لېونتوب زنګوي
ما پرون ستا له عشقه
د کوه طوه له غره نه
له ابراهیم او له عیسی او محمد سره خبرې کړې
ما پرون ستا له عشقه
نوح ته د صبر د کښتۍ د جوړېدو ویلي
ما غرونو اور ته « نار کونی بردا » ویلي
ما محمد د خپلو اوښکو په بېخوده کشالو کې سپینه ورځ لیدلی
ما پرون ستا له عشقه
جهان د ختم تر قیامته وړی.
اور دې په زړه رابل دی
عشق دې د نور په تل کې
سپینه ښیښه ده لکه ستوری
د زیتون د ونې غوړ سوزوي
اوف! ته مې په خپله په سینه کې ناست یې!