فرید باراني
زه څه خبر ومه
چې نور وېشې
د شرارت په کشالو کې
د حیرت د تبسم په تار کې
په میو سپینې لندې شوې پرېول شوې دانې
زما د غاړې په امیل کې پېیې
زه څه خبر ومه چې ما
د تکه تورو شپو د کندو له مسلخ نه باسې
د نور د میوپه بېخوده جزیرو مې مینځې
او د حیرت په شزن خېزه تلاطم کې مې له سره یو ځل بیا زېږوې
د ټولو جګو اسمانو له پاسه
د محمد د نور د سترو جزیرو په تل کې
د ملایکو په قدیم بلاد کې
زما د اوښکو په زاړه ممات کې
ته مې د زړه د ګلبهار د نور د ورکې سمندر په تل کې
زما د سوو سووڅانګو د تنې صبر ته څنګه راغلې
شراب دې څښلي دي او سترګې دې بیا
سل عاشقان د لېونتوب په شهادت کې وژني
هغه چې زموږ د نور د تن خورې پارچې ټولې کړي
هغوی به څوک کړي له مستۍ نه هوښیار؟
ځم چې یو څ، دانې د مینې کتابونه خط کړم
ما د یاسین په مینځ کې
د خپل تازه رسالت خوب لیدلی
ځم عاشقان کړمه ویښ
ما لېوني د بعثت خوب لیدلی