فرید باراني
کېناسته، ناز یې وکړ
بېګاه معشوق مې د حیرت په جام کې
د تفکر لوح محفوظ راکړ
ذرې ذرې د کاېناتو په حکمت پوه شوم
د څرخ او ژوو او انسان د پیدایښت مې
فورملونه زده کړل
زړه صبر نه شو او معشوق لره مې
بېرته د عشق په خونبها کې کتابونه د لوح وسپارله
ومې ژړل
سترګې مې سرې
د باد په لپو کې راوړو د حیرت څاڅکو ته ورته ولې
کېناسته ناز یې وکړ
زلفې یې ایسته کړلې
او د رخسار په تلوسه کې یې سینې اوبه شوې
کېناسته، ناز یې وکړ
او زموږ د زړونو د کودیو په تسلیم کې یې
د مات د بېخودیو جزیرې رهي کړې
کېناسته ناز یې وکړ
او زموږ د زړونو د فراق یتم خانه یې
د دیدار د څلوېښت کاله تبسم په کشالو محوه کړه