فرید باراني
شونډې یې وموسېدې
او د ګل قندو په میزان کې یې ثبات د ایینو خراب کړ
کېناسته ناز یې وکړ
او زموږ حیرت یې د تسلیم د جزیرو
په لامکانه ابدیت کې د زیتون د رڼاګانو د ګل څانګو د تنې
په شورماشور کې ښخ کړ
کېناسته ناز یې وکړ
زموږ د زړه قندیل یې بل کړ د رڼا په کرښو
شونډې یې و موسېدې
له بایزید، له مولانا له ابراهیم او له اقبال یې ویل :
چې یې د زړونو د کباب اورونه څرنګه
د وړانګو په تسبیح صحیح شول
د خیر او شر د رکابونو په شتاب کې یې له ژونده ووېل:
چې څرنګه زړونه له اعیانِ ثابتة
غیبت ته ورسېدل
زما د وهم له بې خوده ارابې یې ووېل:
چې د حالاتو په تمکین کې یې
زموږ د زړه د ورکې هستۍ لارې څنګه پرېوینځلې
بیا یې له وحیې ووېل:
چې مې د زړه د بېخودیو د مضراب په سوز کې
څرنګه دا شعر ولیکه
۶ جولای ۲۰۱۶ - شوني فیلډ