فرید باراني
د بې خودۍ نسيم دی
عشق د زيتون تکه شنه پاڼه ده
د زړه د درد د سدر له رنګينو څانګو لاره کوي
ريښې يې زما د ګران په ذات کې شنې دي
میوه او ګل نه کوي
مګر زما غوندې بې نامه عاشقانو په زړه
نه، خپل قامت نه ښايي
مګر د هغو زړو ستومانه درد ته
چې سکونت يې د دنيا له اعتباره وتی
څانګې يې د نور په هر چا نه اوروي
مګر هغوی چې تږي تږي
د خپلو زړوونو د بېديا په وچو غولو کې
د مات روژه نيولي انتظار پر ورکو لارو
د هستۍ ماشين حساب په خواره ذهن کې
شېبې د بېتابۍ جمعوي
عشق د بې موخو په بلاد کې نشته
اسم اعظم دی
د نومونو په رنګين کمان کې
او زيرو بم دی
زموږ د زړونو په تازه ريحان کې
۸ جولای ۲۰۱۶ شوني فيلډ برلين