شپه ده او یخ بادونه

د زړه په خواره ځمکه روح د ژوندانه لمسوي

عشق رسالت دی او کتاب لري د درد په ژبه

د ملکوت له لوري وحیه د مضراب ده د زړګي د ترنم په دښتو

خدای مو په زړه کې ناست دی

زړه مو د خدای د اسارت ځینې یوه شېبه هم نه تشېږي

د عشق سجده کې مو د وړانګو جریانونه

د سینې د خلوتګاه په ایینه کې

تواضع د ښکلي رب ډېروي

شیطان مو دلته د پښو نه لاندې

يو وږی مات په لاس او پښه مېږی دی

نفس مو د اور د کشالو له سرکشۍ ساتلی

اوه اسمانه ګټه

د ښکلي رب له استغنا نه ډک یو

اوه اسمانه تاوان،

زموږ د بې نیازه زړه تر پوست نه لګي

زړه مو د مات له لېونتوبه په غوري د استغناء کې اېښی

درنې خبرې مو د دین کفر دي

کنه زموږ د بې خوبۍ د شپو د غرونو مناجاتو ککرۍ بني ادم نه لري

شراب د خدای له لاسه بغیر نه څښو

او په مستۍ او بې خودۍ کې د شیطان په وحیه ښه پوهېږو

سینه مو نور دی د مشکوة د سپین حباب په مینځ کې

خدای مو د زړونو معشوقه ده

کله کله تورې زلفې په سپین مخ مو میلمستیا ته غواړي

چې د حیرت په صحیفو کې ورک شو

او کله کله مور شي

سر په زنګانه یې کېږدو

او د حضور د شفقت په ایینو کې یې ارام صحیح کړو.

۹ جولای ۲۰۱۶ شوني فیلډ