فرید باراني
ته یې
چې موږ د مایوسۍ د تورو غرونو تړل شوي ورونه نه ټکوو
ته یې
چې موږ د باد او باران
تالنده، ورېځې او د ځمکې کانګې کانګې ځنکدن ته
حجابونه د موسکا په بخۍ کړي قامتونو پوښو
ته یې
چې ډاډ لکه د روح پنبه
زموږ د غرونو تورو تورو ناهیلیو نه
بڅرې د زوی مړي سباوون ټولوي
کنې د ژوند دا مردَزمایه څېرې
زموږ قامتونه د حیرت په کشالو کې ورک کړل
ته یې
چې موږ د دې دنیا په مسخه شوي لوڅ اندام کې
د خپل نور په خفا سر لګوو.
ته یې
چې لا هم خاندو
ته یې
چې لا مو د توی شوو اوښکو لار کې
د ستړیا پیغمبران ځلېږي
او کتابونه مو د سترګو د اوبو تفسیر ته پاڼې د ګردان اړوي
ته یې
یواځې ته یې
ته یې
چې باد زموږ په ګرېوان کې
د عالم ناویل شوې لولي
او د پاسته باران د څاڅکو مېلمستیا
مو د موسکا وژېړو پاڼو ته سجده لګوي
۲۰ دیسامبر ۲۰۱۶- شوني فیلډ برلین