فرید باراني
کله چې خدای ته یک تنها ورغلم
پر زړه د روح د عود شمال رالګي
د نور پر زرو دريڅو مې
د عشق خوب ته د اسفارو د بې خوبه بې څښتنه ببر سرو شپو
امضاء کړې ده
زه يم او نور دی
چې د خدای د لاس په غېږه کې
د عېرو ابديت ته د حیرت د شپو نکلونه کوو
زه یم او خدای دی او د روح بستر دی
زه یم او عشق دی
چې د د ژوند پر صيقل شوي مخ شبنم د خيالونو وېشو
د درد زاړه او نړېدلي دېوالونه د نسيم په مکیزونو وينځو
او د ګهيځ سپېڅلي مخ ته
د ايمان د بې پايانه بحر خوب تشوو
پر زړه د روح د عود شمال رالګي
د خدای سپېڅلی لاس ؤ
زر صحیفې یې د ازواقو ښار ته و تښتوم
جهان له ما زه له جهانه خالي شوم
کله چې ځان مې پرېښود
کله چې ځان مې د شهوت د ښار
د تورې ګڼه ګوڼې د بويناکو خځلغولې
په عادت کې ترک کړ
کله چې خدای ته يک تنها ورغلم.