فرید باراني
پوچ شمه کله کله
لکه ترخه او پوچه وچه د بادام خستکه
پړسوب د خپلو شهوتونود ګرداب شم کله
لکه د شنو اوبو د ډنډ بويناکه شوې څېره
چې هيڅ يو سپی پرې ژبه نه لمسوي
وچ شم کوير شم کله
لکه د ټولو اوبو ډکو آسمانونو فريادرسه غېږه
باد شم او راشم د دنيا پر آرمانجنې څېرې ولورېږم
خوښ شم کله
لکه شراب
خمار شم....
آدمي زاد يم آخر
تن مې د دوو هډو شيره د نس ده
روح مې د خدای د تقدس او د صفاتو آينه