فرید باراني
نیم نه،
يو نيم سل کهکشانه ياغي درد مې
د حيرت د ستومانيو د اوږو په مدارنو کې
د شپو ورځو مزلونه وهي
عشق لکه آس
نه آراميږي
ميل ميل کيږي
او د شوق په ارته ځمکه کې تمکين د بې خودۍ زده کوي
وحده لا اله الا هو
څه استغنا مې له زړګي تاويږي
باد مې سلام ته راځي
خدای مې د زړه په اور کلام ته راځي او ملايکې مې د عجز له حيرت نه ېوافونه کوي
او زه د خپلو تودو اوښکو په لانده ګرېوان کې
د خپل قامت بويناکه سپرم ته مضراب د بې خودۍ غږوم
د نور د وړانګو د حیرت د کشالو په بار کې
د ګران احسان ته د خوښۍ د لپو اوښکې نيسم
نيم نه،
يو نيم سل کهکشانه ياغي درد مې
د حيرت د ستومانيو د اوږو په مدارونو کې
د شپو ورځو مزلونه وهي
عشق لکه اس
نه آراميږي
ميل ميل کیږي
اود شوق په ارته ځمکه کې تمکين د بې خودۍ زده کوي