فرید باراني
نېستي
زما د نېستۍ په کور کې
یوه هستي ځلېږي
چې د سپوږمۍ سره په کلکه سیالي منځ ته راوړي
د نور په ګوتو قدمونه وهي
ګور د ځوانۍ ورانوي
ما هم د عقل په بوخڅه کې
د خپل زړه وینې تخیل ته کتل
او د هغې شپې په تمه
مې د یو عمر انتظار وباسه
خو د پیوند کلي مې وروسته له دې
چې امېدونه خپل کړم
د پرديتوب په غېږ کې پاتې شوله
د کور هستي مې هم چا ونه لیده
ما یې د وره په خلا صولو
د هیلو شپې کتلې
خو درېغه درېغه چې دېوال مې هم له ځانه، نه و
هغه کلي هم قلف کې ماته شوله
۲۵/ ۸/ ۱۳۸۵- مرغاب